Przez lata żyliśmy w przekonaniu, że kaplica Matki Boskiej Różańcowej przy kościele św. Marcina w Połańcu to dziedzictwo z początków XVIII wieku. Najnowsze, sensacyjne odkrycie historyczne wywraca jednak tę wiedzę do góry nogami. Dotarliśmy do dowodów, które przesuwają metrykę tego miejsca.
Warszawa, 18 kwietnia 1712 roku. W królewskiej kancelarii panuje pośpiech. Król August II Mocny, elektor saski i władca Rzeczypospolitej, składa swój zamaszysty podpis pod dokumentem, który zmieni układ sił w województwie sandomierskim. Na stole spoczywa dyplom nominacyjny dla Jerzego Ossolińskiego.
Połaniec od pradziejów pełnił funkcję strategicznego węzła handlowego i obronnego w widłach Wisły i Czarnej. Dzieje kasztelanii połanieckiej obrazują ewolucję urzędu kasztelana, który z potężnego wielkorządcy terytorialnego z czasem stał się prestiżową, lecz tytularną godnością senatorską, wygasłą ostatecznie wraz z rozbiorami Polski.
W świecie polskiej regionalistyki i historiografii kościelnej niewiele jest postaci tak zasłużonych, jak ks. Jan Wiśniewski. Jego monumentalne dzieło pt. „Dekanat sandomierski”, wydane pierwotnie w 1915 roku w Radomiu, stanowi do dziś nieocenione źródło wiedzy dla historyków, genealogów oraz pasjonatów lokalnych dziejów.
Insurekcja kościuszkowska, skierowana przeciwko władzom targowicy i państw zaborczych, trwała już blisko dwa miesiące. Powstanie ogarnęło Warszawę i Wilno. Główne siły powstańcze pod dowództwem samego Kościuszki posuwały się z Małopolski wzdłuż Wisły w celu połączenia ośrodków buntu.
Nowoczesny prom linowy, działający w latach 2002-2014, był ostatnim tymczasowym rozwiązaniem, które skróciło objazd do Mielca z 80 km do 20 km, stając się zwiastunem stałego mostu otwartego w 2014 roku. Poznaj jego historię.
Poznaj tragiczne losy Połańca w czasie potopu szwedzkiego i najazdu Rakoczego w połowie XVII wieku. Miasto, wcześniej prężnie rozwijające się, zostało niemal całkowicie zniszczone, a jego populacja i rzemiosło drastycznie spadły, co doprowadziło do długotrwałej stagnacji.
Śmierć monarchy, która miała miejsce 5 listopada 1370 roku, w wieku 60 lat, zamknęła złotą epokę Piastów na polskim tronie. Był to koniec panowania Kazimierza III Wielkiego, króla, którego rządy (1333–1370) były okresem bezprecedensowej stabilizacji, reform prawnych oraz intensywnej budowy państwa. Mimo iż Piastowie nie pozostawili po sobie męskiego dziedzica, spuścizna instytucjonalna i materialna Kazimierza III stała się trwałym fundamentem Królestwa.
W dniu dzisiejszym przypada 887. rocznica śmierci Bolesława III Krzywoustego (1086-1138), piastowskiego księcia Polski, który swoim testamentem przesądził o losach kraju na następne blisko 200 lat. W Szkole Podstawowej im. Tadeusza Kościuszki w Połańcu, do której uczęszczałem, na lekcjach historii to właśnie Krzywousty był moim ulubionym władcą z dynastii Piastów, zaraz po Bolesławie Chrobrym (historii uczyła mnie p. Anna Kosowicz i p. Maria Kalondji).
Połaniec, położony na skrzyżowaniu strategicznych szlaków handlowych, łączył w przeszłości Kraków i Śląsk z Litwą oraz Wielkopolskę z Rusią. Początkowo podróżni korzystali z naturalnego brodu na Wiśle. Pierwszy drewniany most powstał za czasów Władysława Łokietka, choć był wielokrotnie niszczony i odbudowywany z powodu powodzi.
