Życie na granicy zaborów. Połaniec na mapie z 1857 roku

zieło ukazało się w 1857 roku. Wydało je prywatny ośrodek naukowo-kartograficzny Etablissement Geographique w Brukseli. Mapa ma 64 cm szerokości i 49 cm wysokości i została wydrukowana techniką litografii. Posiada ręcznie kolorowane kontury.

Skupia się głównie na obszarach Polski pod zaborem pruskim. Jednak dzięki szerokiemu kadrowi, w jej dolnym prawym rogu udało nam się odnaleźć także Połaniec! W tym czasie nasze miasto wchodziło w skład Królestwa Polskiego, tzw. Kongresówki, podległego Imperium Rosyjskiemu.

Kolory bardzo pomagają odróżnić regiony i granice. Rzeźba terenu jest zaznaczona specjalnymi kreskami. Z kolei głębokość wód pokazano za pomocą punktów i linii. Dzięki temu łatwo wyobrazić sobie ukształtowanie terenu. Ten konkretny arkusz, którego fragment widzicie to tylko część większego atlasu. Link do mapy w wysokiej rozdzielczości zostawiamy na końcu wpisu. Całość składa się z 20 części. Wszystkie wykonano w skali 1:600 000.

Połowa XIX wieku to czas wielkich zmian. Wtedy rodziła się nowa świadomość narodowa. Granice w Europie często się zmieniały. I choć do samego Połańca pociągi jeszcze wtedy nie dojeżdżały, w Europie trwała już rewolucja przemysłowa. To znak, że przemysł szybko się rozwijał.

A jak jawił się Połaniec w 1857 roku? W tamtym czasie nasze miasto należało do guberni radomskiej. Tuż za rzeką Wisłą zaczynał się zabór austriacki. Połaniec był więc typowym miasteczkiem nadgranicznym.

Miasto liczyło wtedy około 2 tysięcy mieszkańców. Ludzie żyli z rolnictwa, rzemiosła i handlu. Na rynku stały drewniane domy, które niestety często płonęły w pożarach. W 1857 roku Połaniec wciąż był pełnoprawnym miastem. Życie nie było łatwe, bo obszar nawiedzały powodzie i epidemie. Mimo to z pewnością miało swój niepowtarzalny urok.